تبلیغات
رودان نیوز __ Roudannews - فتوای مقام معظم رهبری درباره تقلید لهجه قومیت‌های ایران
یکشنبه 15 مرداد 1391

فتوای مقام معظم رهبری درباره تقلید لهجه قومیت‌های ایران

   نوشته شده توسط: رودان نیوز    نوع مطلب :اخبار رودان ،

به گزارش خبرگزاری اهل‏بیت(ع) ـ ابنا ـ «حضرت آیت الله خامنه‏ای» در جلسه درس خارج فقه كه در روز 31 فروردین ماه برگزار شد، در ذیل بحث «غیبت» با اشاره به رواج تقلید لهجه‌ی اقوام ایرانی از سوی برخی، این كار را مصداق «غیبت» ندانستند، لیكن تاكید كردند كه چنانچه این كار از باب تمسخر باشد، «حرام» است.

متن کامل سخنان ایشان در این‏باره به شرح زیر است:

متأسفانه یك كار زشتی در بین مردم رایج است كه از لهجه‌های بعضی از ولایات تقلید می‌كنند؛ این آیا غیبت محسوب می‌شود یا نه؟

حالا این را هم من به شما عرض بكنم؛ غالب این شهرهایی كه لهجه‌های آنها تقلید می‌شود، شهرهایی هستند كه دارای مردم غیرتمندی هستند كه در حوادث مهم 100 سال پیش، در مقابل دشمنان و مهاجمین ایستاده‌اند. این تصادفی نیست. این تقلید هم سابقه ندارد؛ یعنی توی هیچیك از این كتاب‌های ادبی و طنز و غیره، ما ندیدیم كه یك حرفی باشد كه نشان‏دهنده‌ تقلید لهجه باشد. این مالِ همین اواخر است؛ یعنی مثلاً از 100 سال پیش به این طرف؛ یعنی از وقتی كه كشور ما در مواجهه‌ با این دشمنی‌ها قرار گرفته. یكی از مناطقی كه ایستادگی سرسخت كرده، مناطق شمال است، منطقه‌ گیلان؛ یكی از مناطق، منطقه‌ خراسان است؛ یكی از مناطق، منطقه آذربایجان است. اینها آن جاهایی هستند كه مردمش سرسختی و سلحشوری نشان دادند؛ اتفاقاً سعی شده است كه همین‌ها از لحاظ لهجه در بین مردم سبك بشوند. یعنی تقلید می‌شود. پس ضمناً در پرانتز، به این نكته هم توجه داشته باشید.

این مسلماً حرام است. در حرمت این عمل هیچ شكی نیست. لكن غیبت نیست. چون قیودی كه در غیبت ذكر شد ـ كه مقوّم معنای غیبت محرّم شرعی است ـ در این جا وجود ندارد. یكی از قیود، "مستور بودن" بود. خوب، این مستور نیست. علاوه بر اینكه "عیب نیست" اصلاً. كسی این را به عنوان عیب ذكر می‌كند، ولی اصلاً عیب نیست! بنابراین وقتی عیب نبود، پس غیبت نیست. مثل این است كه مثلاً بگویند: «آقا عمامه سرش است»؛ این "عمامه به سر بودن" عیب نیست. بنابراین ذکرش غیبت نیست. علاوه بر اینكه امر ظاهری است، امر واضحی است. پس تعریف غیبت بر این صدق نمی‌كند.

اما مسلماً حرام است؛ این از باب تمسخر و از باب استهزاء و اینهاست. اینجا دیگر فرقی نمی‌كند كه علی نحو "عام استغراقی" مورد نظرش باشد یا نه. مثلاً فرض كنید فرد خاصی را مورد نظر قرار بدهد و لهجه‌ یك شخصی را ـ به عنوان اینكه لهجه‌ او، لهجه‌ عموم است ـ تقلید بكند. این صور مختلفی دارد. همه‌ اینها محرّم است. منتها تفاوتش این است كه اگر غرض او لهجه‌ عموم باشد، این می‌شود اهانت به همه‌ آن جمعیت؛ كه خوب طبعا آثار خاص خودش را دارد. مثلا فرض بفرمایید اگر بخواهد استحلال (طلب حلالیت) بكند، بایستی از یكایك اینها استحلال بكند. آنجایی كه یك نفر باشد، نه، از یك نفر استحلال می‌كند. این بحث عیب‌جویی است.

اگر چنانچه نه، تمسخر وجود نداشت، این از محل كلام خارج است. گاهی از این تقلیدها انجام می‌گیرد، اما هیچ قصد تمسخری هم نیست. یك وقتی چند سال قبل از این، در رادیو یك گوینده‌ای تقریبا تمام لهجات ایران را در یك برنامه‌ رادیویی بیان می‌كرد! بعد هم ما آن شخص را دیدیم. گفتیم: «بالاخره تو كجایی هستی؟!» چون هم تركی را مثل خود ترك‌ها حرف می‌زد كه ما می‌فهمیدیم، هم مشهدی را مثل خود مشهدی‌ها حرف می‌زد! نفهمیدیم بالاخره كجایی است، نگفت آخرش هم كه كجایی است؛ گفت: «من ایرانی هستم».

پس بنابراین گاهی تقلید لهجه به عنوان تمسخر نیست. كما اینكه تقلید لهجه‌ یك فرد هم به عنوان تمسخر نیست؛ یك عمل شیرینی است؛ خود آن فرد هم گاهی می‌نشیند و تماشا می‌كند كه تقلیدش را دارند می‌كنند؛ خودش هم می‌خندد، خوشش می‌آید. پیداست كه پس تمسخر نیست. این از محل كلام خارج است. آنجایی كه قصد، استهزاء باشد، تمسخر باشد، آن جا می‌شود محرّم.

 


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.